01/08/06 Clinton (OK) – Canyon (TX) 435 km

Nahiko ordu lo egin eta gero, oso goiz atera ginen, aurreko egunetan pasatutako berotik alde egin nahian edo. Gizajoak!! Lehendabiziko geldialdia McLean-en egin genuen (dagoeneko Texas-en ginen) Bertako museoa (Devil´s rope, deabruaren soka, indioek alanbradari ematen zioten izena) ikusi nahi genuen, baina astelehenetan itxita zegoen. BERRIRO ere zorte txarra, pasada bat zen ya zeren dena ixten zuten gu iristen ginen egunean. Kanpoan atsedena hartzen ari ginela barrenean museoaren arduradunak garbitzen ari zirela sumatu gintuzten eta ateak bereziki guretzat ireki egin zituzten. Toki xelebrea: gure souvenir dendetan arrantza korapiloekin saltzen dituzten koadro horien antzera hemen alanbrada zati ezberdinak zituzten. Izan ere, Texas-eko izpiritua abelzaintzarekin lotuta dago oso. Hemen ikusi genuen gauza xelebreena, Clyde-ek (Bonny & Clyde) Mr. Henry Ford-i idatzi zion karta originala zen, non esaten zion bere modelo “T”-a, oso ona zela eta bere bizitza osoan ez ziola huts egin eta zoriontzen zuela horrelako kotxea egiteagatik. Benetan xelebrea.

Gure bidaian hurrengo geldialdia, Route 66-n oso ospetsua den toki batetan egin genuen: Big Texan jatetxea, Amarillon. Garagardo bat baino ez genuen hartu aurrera jarraitu baino lehenago. Hala ere, tokia oso ezaguna da 72 ontzatako xerra bat eskaintzen dutelako dohainik ordubetean jateko kapaz direnentzat, goarnizioa eta guzti. Gose handiz nengoen arren, xerraren tamaina ikusita pentsatu dut ezin zuela oso osasuntsua izan.

Garagardoa eta gero, lehendabiziko aldiz Route 66-tik atera egin gara Canyon-era joateko. Bertan Palo Duro National Park dago eta paisai ederrak omen daude, kanoi naturala omen da. Iritsi garenean eguzkiak oso gogor jotzen zuen eta akanpatzeko zonaldean are gogorrago. Izan ere, kanoiaren behealdean zegoen eta nolabaiteko eltzea sortu egiten zen. Bertan gelditu ala ez erabaki bitartean Wisconsin-go gure lagun Deanna-ri deitu egin diogu gure berri emateko. Gurekin kezkatzen hasia zela aitortu egin digu, baina beroaz aparte oso ondo ginela esan diogunean “gaixoak” esanda agurtu egin digu.

Azkenean, bertan gelditzea erabaki genuen eta akanpatu eta gero Canyon-eko herrira joan ginen. Bidean aurreratzeko garaian auto guztiak bide ertz aldera joaten ziren arriskurik gabe pasatzen uzteko. Bertako jendea oso jatorra izan behar zuela pentsatuaz joan nintzen bide osoan. Canyon-en liburutegira joan ginen Internet-en konektatu ahal izateko. Emailak irakurri eta erantzun, azken egunetako albisteak irakurri genituen.

Gero afaltzera joan ginen “Ranch House”-ra. Parkeko rangerrak gomendatu egin zigun eta bertan Texas-en hain ospetsua den xerra afaldu nuen. Gehienetan bezala, salad bar (nahi adina barazki etab) eta free refill. Gero gure kanpinera joan ginen eta iluntzean bertan antzezten den TEXAS musikala ikusi genuen. Ikuskizun ederra prestatu dute bertan Texas-eko historiaren inguruan. Turistentzat prestatuta zegoen gehienbat eta guri ez zaigu gehiegi gustatu. Texaseko handinakeria iruditu zaigu eta horrelako asko badugu gure etxean gure kalterako. Ikuskizunaren atarian, toki askotan legez, bazuten mapak eta txintxetak jendea nondik ote zetorren adierazteko. Josunek txintxeta Donosti-Hendaia tartean ipini zuen eta nik, aldiz, Kenoshan. Euskal Herriko bakarrak ez ginen, baina bai Donostia inguruko bakarrak. Nahiz eta sarrera ez ordaindu, zure herrian txintxeta bat jarri dezakezu han duten mapa handian!! (dibertigarriena musikala baino lehen montatzen duten Barbaque-a da, dantza eta guzti, baina gu berandu iritsi ginen.)

Gauerako kanoian dezente epeldu zuen eta gogo handiz sartu ginen lotara.