01/08/07 Canyon (TX) - Santa Fe (NM) / 650 km

8-tako bidean ginen dagoeneko, berriro eguerdiko izugarrizko beroa ekiditu ahal izateko. Amarillora bueltan joan ginen Route 66 berriro jarraitu asmoz. Bertatik atera bezain pronto gure ezkerraldean sumatu genuen Cadillac Ranch. Zer da? Cadillac zahar pilo bat lurrean sartuta autopistaren ezkerraldean dagoen zelai batetan. Besterik ez. Toki xelebrea benetan, akaso zentzurik gabekoa? Gu erretratuak egiten ibili ginen denbora luzez, auto zaharrei agur esan baino lehenago.

Gure bidea jarraitu genuen eta Texas-etik atera baino lehenago gure ibilbidearen erdi-erdian kokatua zegoen herritik pasatu ginen, Adrian, alegia. Bertan hori ospatzeko kafe bat omen zegoen (Mid-Point Café) baina guk ez genuen ikusi autopistaren irteera galdu baikenuen. Texas-eko zatian apenas zegoen aspaldiko bidearen aztarnarik eta zati gehiena autopistaz egin behar izan genuen.

New Mexikora sartu baino lehenago azkeneko herrixkan gelditu ginen eta “hildako herria” zen. Aspaldiko bidearen aztarnak bazeuden baina inolaz ere gure motoarekin egiteko modukoak. Abandonatutako motela eta kafea ikusi genituen eta Josune, beti bezala, kuxkuxeatzen ibili zen, gidari nekatuak atsedena hartzen zuen bitartean. New Mexikon sartzerakoan ordua aldatu behar izan dugu bigarrengo aldiz. Ordubete gutxiago. Tucumcari izeneko herritik pasa ginen eta bertan zeuden motelekin liluratuta gelditu ginen. Blue Swallow da ospetsuena baina hau bezain politak dexente zeuden. Lastima hor ez genuela gaua pasatu behar...

Hemendik aurrera Route 66 bi daude. Zaharrena Santa Fe-tik igarotzen da, baina bertsio berriago batetan bertatik igaro gabe Alburquerquera doa zuzenean. Guk aukeratu genuen Santa Fe-tik pasatzea eta aurrerantzean egin genuen bidea arras polita izan zen. Rocky Mountains delakoen hegoaldera gerturatzen ari ginen. Pecos National Park-en, Santa Fe-tik nahiko gertu, lo egitea zen gure asmoa. Bertara iristerakoan apenas zegoen tokia eta gainera halako mikroklima bazegoen, mendien artean, eta hezetasuna eta euria ziren nagusi. Egun bakar batetan pasa ginen Texaseko sargoritik Pecos-eko hezetasunera. Bertan ezin gelditu eta gaua Santa Fen pasatzea erabaki genuen. Kanpina segituan aurkitu genuen eta euriak poliki hasi bazuen ere, bertan akanpatu genuen. Juxtu juxtu izan genuen denbora Santa Fe-ko erdikaldera joateko. Josune eta biok nahiko liluratuta gelditu ginen bertako etxeekin. Inguru haietako estiloak ba ote du parekorik Estatu Batuetan? Benetan berezia, nahiz eta erdikaldea nahiko itxurazkoa iruditu zitzaigun.

Bertako kale saltzaile batzuei galdetu eta gero janari Newmexikatarra gomendatu ziguten eta Tomasita izeneko jatetxera joan ginen. Aspaldian tren geltokia zegoen tokian dago jatetxea. Afaltzeko jende ugari zegoen zai, baina txanda hartu eta gero tren geltokia ikustera joan ginen. Bueltatu bezain pronto sartu ginen. Izan ere, birentzako mahaia beti azkarrago libratzen da zortzirentzakoa baino...

Kanpina bueltatu eta gauren erdian euria nahiko gogor hasi zuen. Josune Jaiki egin zen gure traste guztiak plastikotan sartu eta mahiaren azpian uztera. Jeta asko dutela esan zidan eta nik aldiz: she is often right...