01/08/08 Santa Fe (NM) – Grants (NM) / 326 km

Nahiko nekatuta ginen zegoeneko eta gainera apenas genuen arropa garbirik. Beraz erabaki genuen goizean arropa garbitzea eta beranduago ateratzea. Nire arrebaren zorionak zirela eta deitu egin genion, telefono txartela zazpi minututarako nuela esan zidan. Bi hitz egin eta gero Josuneri eman nion bere amari deitzeko eta zegoeneko txartela bukatuta zegoen. Letra txikia, nonbait. Kriston timoa, alegia.

Alburquerquera abiatu eta segituan autopistan izugarrizko abiaduran rantxera horietako bat aurreratu gintuen. Atzealdea altzairuz beteta zituen eta aulki bat erori eta errepidearen erdian gelditu zen. A ze arriskua!! Kontu handiz jarraitu eta segituan hartu genuen errepide zahar bat Alburquerquera iristeko. Alburquerque ez zitzaigun espero bezainbeste gustatu. Bertatik atera ginen aspaldiko errepidetik, zeinak buelta ederra ematen baitu berriro mendebaldera abiatzeko. Baina paisaiak politak ziren eta gustura egin genuen. Hala ere, aurrerago itxura txarreko hainbat laino ikusten zen. Libratuko ote ginen? Bai eta ez. Ekaitzak harrapatu egin gintuen errepidearen erdian, baina aurreraxeago zerua argia zegoenez azkar jarraitu genuen haize boladek gurekin jolastu nahi zuten bitartean. Gelditu ginenean bitxikeri batetaz ohartu ginen: gure gorputzaren ezkerraldea blai eginda zegoen bitartean eskubialdea lehorra genuen. Ekaitzaren ertzean edota haizearen ondorioa? Ezin esan.

Aurrera jarraitu genuen eta indiar erreserbako lurraldean sartu ginen, Navajo Nation deiturikoa. Gure bidea bilatu nahian ere, indiar herri baten barrenean sartu ginen. Nahiko gaizki bizi direla esan daiteke. Txabolismoaren nahiko gertu. Berriro hasi zuen euriak eta “Villa de Cuberon” Trading Post batetan sartu ginen. Aspaldiko garaietan honelako dendak ibiltarientzat beharrezko geldiuneak ziren nonbait. Gaur egun, auzoko dendak bezala funtzionatzen dute. Euriak gelditu bezain pronto, berriro abiatu ginen. Gure errepidean obretan zeudela eta, mila batzuetarako autopista hartu genuen. Ikusi ahal izan genuen nola indiar lurraldean kasinoak legezkoak diren eta han bazegoen bat izugarri handia.

Euri mehatxua zela medio, lehenengo aldiz, gure planak apurtu eta Grants-en gauerako gelditzea erabaki genuen.Bertan Josuneri kanpotik gehien gustatu zitzaion motela Franciscan Lodge zuen izena. Hori izaten zen gehienetan non lo egin aukeratzeko kriterioa, eta beraz hara joan ginen. Bertako arduraduna indiarra zen eta oso ondo tratatu gintuen. Motoak liluratuta zegoen eta galdera ugari egin zizkidan haur txiki baten antzera. “Angel” izeneko katu bat zeukan eta txakur baten antzera toki guztietara jarraitzen zuen eta bere aginduei jaramon egiten zien. Josune haserretu zen “honey” (laztana) bai katuari eta bai emazteari deitzen zielako.

Jatetxe txiki batetan afaldu genuen “El Jardin” izenekoa eta atera baino lehenago bertan zegoen andere bat hizkuntza arraro hura entzunda nongoak ote ginen galde egin zigun. Euskaldunak ginela jakiterakoan asko poztu zen eta hainbat galdera egin zizkigun. Motelera bueltatuta, weather channel berriro ipini eta hurrengo egunerako aurrerapenak gure bidean euriak jarraitu behar zuela zioen. Horrexegatik goiz jaikitzea erabaki genuen.