01/08/12 Las Vegas (NV) – Barstow (CA) / 548 km

Nahiko goiz jaiki ginen berriro baina bero ikaragarriak jarraitzen zuen. Kingman-era bueltatu ginen etorri ginen tokitik berriro Route 66 harrapatu nahian. Berriro ere, bidean haize bolada ederrak zebiltzan, baina ez atzo bezain bortitzak. Kingman-en bertako Mr. D´z izeneko dinner-ean gosaldu genuen. Nik “huevos rancheros” eskatu nuen eta akaso inoiz izan dudan gosaririk hoberena izan zen. Bete bete eginda eta aurpegi benetan zoriontsuarekin gelditu nintzen. Horrelako gosariarengatik berriro ere bueltatuko nintzateke bertara...

Kingman-etik Needless bitartean errepidea ez dago oso egoera onean, baina Black Hills izeneko mendiak zeharkatu behar dira eta ingurua oso polita da. Gosaldu eta gero abiatu ginen. Errepide hartan ez zebilen inor. Mendi tontorrera iritsi ginenean une batez gelditu eta Josuneri komentatu nion puntu hortantxe ikusten zutela lehenengo aldiz Kalifornia, Arkansas eta Oklahomatik, dena atzean utzita itxaropenez beteta etorkizun hobeago baten bila joaten ziren emigranteak. Momentu batez beraiek sentituko zutena sentitzen saiatu ginen; Kalifornia!!!! Oparotasunaren lurraldea!! Norbaitek Steinbeck-en “Grapes of Wrath” (Gorrotoaren mahatsak) irakurri badu, jakingo du zertaz ari garen hitzegiten. Zoritxarrez gero Kalifornian aurkitzen zutena ez omen zen hain polita ...Berriro motoan igo eta maldan behera gindoazela aspaldiko urrezko minak ikusi genituen eta segituan Oatman-en sartu ginen. Bertatik urre bilatzaileek hanka egin dute, baina mandoak gelditu dira.

Igandea zenez, turista ugari bildu ziren herrian eta bakeroen espektakulo bat egin zuten. Ni motoa zaintzen gelditu nintzen bitartean Josune kuxkuxeatzera eta kuxidadeak erostera joan zen. Mandoei zenbait azenario eman, beraiekin argazkiak egin eta berriro gure bidean ginen. Paisaiak berriro ere oso politak. Ni aldiz kezkatuta nengoen. Izan ere, gasolinaz nahiko larri genbiltzan. Goizean goiz depositoa bete eta gero, Kingman-en ez genuen berriro egin eta paraje hauetan ez zegoen gasolindegi zantzurik ere. Azkenean herri batetara (Golden Shore edo) iritsi ginen eta bertan lanean zegoen mutiko bati galde egin genion eta han gertu zegoen gasolindegi batengana bidali ninduen. Berarekin hizketan nengoela polizia etorri zen eta motoa errepide ertzean ezin nuela utzi errieta egin zidaten. Orduko bi kotxe igarotzen ziren handik eta horrela jarri baziren. Deliturik ez eta horrelako gauzekin poliziarena egin behar omen zuten, mutikoak aipatu zidanez.

Gasolindegian gelditu ginen ordubetez edo eta herriko jenderik xelebreena ezagutu genuen. Kriston beroa zela eta, denak garagardoaren bila zihoazen igandean irekita zegoen denda bakarrera. Aurrera jarraitu genuen eta Californian sartu ginen. Bertara sartzeko garaian aduana moduko zerbait zegoen, ibilgailuak beren arauekin bat datozela ziurtatzeko edo. Guri, aldiz, kasurik ez. Needless-en berriro depositoa bete genuen. Aurretik basamortua genuen eta gasolindegirik ez gure informazioaren arabera. Halaxe izan zen. Basamortuan barrena apenas kotxerik ez eta dena zuzen mendi kate zoragarrien artean. Eguzkia sartzen ari zen ordurako eta nire aurpegian jotzen zuen indar osoz. Eskerrak Josune eguzkitarako betaurrekoak eskura zituela. Amboy-ra iritsi ginenean ikusi genuen bertan bazegoela gasolina, baina igandea zenez itxita zegoen. Guk ez genuen beharrik, hala ere. Prezioa bikoitza zuen dena den. Nolabaiteko monopolioa zuen basamortuaren erdian zegoen gasolindegi hura. Gasolindegi aurrean ROY´s Motel-Cafea zegoen, leku majoa zirudien baina itxita zegoen (esan al dugu lehen zorte txarra genuela beti?). Amboy-k posta etxea bazuela ikusita harritu egin ginen. Joshua Three National Park-era joateko bidea ere bazegoela ikusi genuen. Aurrera jarraitu genuen eta Ludlow-n bide zaharra itxita zegoen eta autopista hartu genuen.

Hala ere, segituan sartu ginen berriro errepide zaharrean. Newsberry Spring-en lo egitea zen gure asmoa, baina bertara iristerakoan tokia ez zitzaigun gehiegi gustatu eta aurrera jarraitu genuen, gaua gure gainera erortzen zelarik. Barstow-raino jarraitzea erabaki genuen eta bertan Route 66-ko ikurra den motel batetan pasa genuen gaua: El Rancho Motel. Toki xelebrea, palestinar batzuek kudeatzen zuten eta pare bat aldiz aldatu egin ziguten gela, merkeena eskatu bagenuen ere, azkenean prezio berdinetik “hoberenetako” bat eman ziguten, weather channel eta guzti. Herrian dena itxita zegoen eta 24 orduz irekita dagoen jatetxe kate bat aukeratu genuen amerikar erara gure bidaiaren bukaeraren bezperan afaltzeko: Denny´s.